Post uit Malawi .... (11)

KINDERKERSTFEEST 2011

Het was daags voor het grote kinderfeest.
Kom, dacht ik, laat ik eens gaan kijken, hoe het met de voorbereidingen staat.
Ik vond alle dames van de thuiszorg druk bezig met het tot snippers snijden van bergen witte kool, het schrobben van de hal, het hakken van brandhout etc. Maar de stemmimg was niet opperbest.
Ik voelde dat er iets mis was.
Mayi Malombe aarzelde en zei wat verlegen: ” Sorry maar er zijn geen kippen voor het feest van morgen”. ”Maar jullie hebben toch honderd kippen geslacht ?”
“Ja maar dat is drie dagen geleden en de stroom viel uit en de vrieskist werkte niet goed en nu durven we de kippen niet voor consumptie te gebruiken omdat we bang zijn dat de kinderen ziek zullen worden en we ook nog dure ziekenhuisrekeningen moeten gaan betalen...."
Toen moest er vergaderd worden. Na zware discussies over de voor en nadelen van varkensvlees, geitenvlees,  kippenvlees of gewoon maar bruine bonen werd er toch maar besloten om vijftig verse kippen te kopen en die dan maar in kleinere stukjes te verdelen.
De volgende morgen zitten er om zeven uur al kinderen met hun toegangskaartjes te zwaaien terwijl de Mayi Kasambwe MP pas om elf uur verwacht wordt. De grote hal is versierd met oranje balonnen van de wereldpampioenschappen en gekleurd toiletpapier.
Mr. Phira vult vol trots de zaal en de verre omgeving met zijn geluidsinstallatie.
De dames van de thuiszorg zijn druk met het plukken van vers gekochte kippen.
De stemming zit er weer in. Er wordt gezongen en gelachen. Honderden kilo's rijst, bergen witte kool, manden vol tomaten en stapels kratten met frisdrank wachten op de kinderen, die komen gaan.

Tegen tien uur arriveert de politie en dat is maar goed ook, want ondertussen is het aantal kinderen opgelopen tot een kleine duizend en die willen allemaal tegelijk naar binnen. Het duurt even voordat zich een lange rij gevormd heeft, de kaartjes gecontroleerd en de hal langzaamaan volloopt.
Er is plaats voor velen op de pas geschrobde kale vloer. Tafels en stoelen zijn er voor genodigden en natuurlijk voor de chiefs uit de omliggende dorpen, die deze kans op een stevige maaltijd zeker niet willen missen. 
Mayi Kasambwe MP komt laat, maar ze komt en wordt welkom geheten door een enthousiaste groep dames van de thuiszorg, die haar zingend naar haar ereplaats begeleiden.

De kinderen kijken wat verbaasd naar zoveel eerbetoon voor iemand die ze eigenlijk niet kennen.
Broeder Emmanuel verwelkomt the 'guest of honour', en alle genodigden en vraagt de kinderen wat ze komen doen.
”´Kuli mpwando lero” wordt er geschreeuwd; “Het is feest vandaag”.  
Mayi Kanjira wordt gevraagd het feest te openen met gebed. Zij zingt met het grootste koor van die dag een bekend kerstlied. Het herinnert me aan: ”Het hagelde en sneeuwde en het was er zo koud. De rijm lag op de daken”.

Ik pak mijn zakdoek en veeg het zweet van mijn voorhoofd. Kinderen komen naar voren, zingen een lied, vertellen een grap, luisteren naar Mayi Malombe, die hen nogmaals wijst op de gevaren van HI, klappen wild enthousiast als de dramagroep een witchdoctor ontmaskert, dieven worden ingerekend als ze maїs stelen, een gulu wamkulu danser zijn masker laat vallen en de dames van de thuiszorg met overgave hun Beni dans uitvoeren.
Dan moet er gegeten worden. De kinderen hebben hun eigen bord, blik, bakje, schaal, emmertje meegebracht en wachten geduldig in een lange rij.
Mayi Kasambwe MP stelt het op prijs om mee te helpen. Voor de politie een reden te meer om te zorgen dat alles ordelijk verloopt. De chiefs zijn de eersten die ingetogen zitten te smullen achter borden vol rijst, kip en kool. Er is fanta en coca cola. Het duurt uren voordat iedereen is voorzien, maar er is genoeg voor iedereen. Weer zie ik kinderen de helft van hun flesje fanta overgieten in een plastic flesje . Dat nemen ze mee naar huis. Voor oma.
Dan is er disco. De grote groep van meer dan duizend kinderen wordt een wervelende dansende zingende massa met Mayi Kasambwe als lachend middelpunt. Als ik na afloop de zaal uitloop, voel ik een klop op mijn rug. Ik draai me om en zie een jongetje van een jaar of vijf. Hij geeft me een hand en zegt: ”Mwalo mwa agogo zikomo kwambiri”. Namens mijn oma heel erg bedankt”.

Deze dank is voor iedereen die heeft bijgedragen om dit feest tot een echt feest te maken.
Dank en groeten, Wladimir - Henk van Heck